|
Schiphol. Een niemandsland waar elke afscheidszoen of begroetingskus niet zonder geschiedenis is. Over liefde en geluk, dood en verlies, familie en vriendschap. Televisiemaker Joris Linssen is de schatgraver die deze verhalen delft en ze in ‘Hello Goodbye’ toont aan een miljoenenpubliek. Inmiddels staat seizoen negen voor de deur, maar de uitdaging blijft: “Schiphol is een onuitputtelijke bron.”
Bert Kobus
Het NH-hotel Utrecht, 13.30. Stipt op tijd komt hij aan. Op de fiets. Tengere man in een grote zwarte leren jas. Schouders gekromd tegen een maartse zuidwester die speelt met z’n rock & roll kuif. Eenmaal binnen, geeft hij een snelle hand die vrijwel meteen daarna richting mond gaat. “Ik kom net van de tandarts”, klinkt het verontschuldigend wanneer hij iets tussen z’n tanden wegplukt.
Donkerblauw trainingsjasje, daaronder een verfomfaaid overhemd. Het is Joris Linssen ten voeten uit. Niet de air van een kijkcijferkanon, maar man van de straat. Het is misschien zijn grote kracht als interviewer, bekent hij even later. “Ik ben geen imponerende verschijning. Dit boezemt vertrouwen in, verkleint afstanden.” Hij illustreert het met de eerste serie Hello Goodbye die in Spanje werd uitgezonden. “In het begin lieten ze dé nationale beroemdheid, een grote besnorde Spanjaard die boven alles en iedereen uit tornde, de interviews doen. De man verbleef naast het vliegveld in een luxe caravan en kwam daar alleen uit als er een mooi verhaal viel te halen. Kortom, dat schiep zoveel afstand dat het programma totaal niet uit de verf kwam. ”
Linssen meldt dat ze deze week de 365ste draaidag hebben. Een vol jaar Schiphol dus. Of dat niet voelt als een veredelde kantoorbaan? “Af en toe wel. Vooral op dagen dat er niets te beleven valt, dat er weinig leuke verhalen zijn. Dan zitten we na afloop met koffie aan tafel en verzuchten we dat het ‘another day at the office’ was.” Toch slaat de verveling nooit toe. “Vergelijk het maar met de spanning van schatgraven. Je weet dat achter elke opengaande schuifdeur een prachtig verhaal schuil kan gaan. Het geeft iedere keer weer een enorme voldoening als je dat weet te vinden .”
Huwelijkskandidaat
Ook voor het komende seizoen diepten Linssen en zijn team bijzondere verhalen op. Vorige week nog. Stond er een Amerikaans zendelingsgezin bij de Arrivals. “Vader, moeder en hun ‘al zeg ik het zelf ’ prachtige dochter. Ze stonden haar toekomstige man op te wachten. Het bleek dat deze ouders de huwelijkskandidaat hadden uitgezocht. Een uithuwelijking dus. Voordat ik er erg in had, nam ik het woord in de mond. Schrok er zelf van. Maar ze ontkenden het niet, vonden het eigenlijk wel passend. Dat intrigeerde me enorm. Niet alleen het verhaal van de ouders, maar ook wat een mooie meid ervan vindt dat haar ouders een man voor haar kiezen.” De aankomst leverde mooie beelden op. Linssen tekent het uit: “Een jonge vrouw die vol verwachting de man staat op te wachten waarmee ze de rest van haar leven zal delen. Ze heeft hem nog niet eerder gezien en door haar geloof mag ze hem nog niet omarmen. Wat doe je dan?” Het werd een onhandige, maar ontroerende begroeting. “Ja, het liefst had ik ze toegeroepen dat ze elkaar even lekker vast moesten pakken.”
De kern
Hij neemt een haastige slok van z’n cappuccino. Dwaalt met z’n ogen af naar buiten. Hij heeft een korte spanningsboog bekent hij. “Wat dat betreft is het werken met de camera me op mijn lijf geschreven. Na mijn studie (Latijns-Amerika Studies) deed ik mee aan een tv-kwis over dat continent. De tweede ronde bestond uit het zelfstandig maken van een film daar. In mijn geval ging die over wijn, in Chili. Daar ontdekte ik de kracht van de camera. Ik ervoer dat ik met de camera snel tot de kern van mensen kon doordringen. Door oogcontact te zoeken, écht te luisteren naar wat mensen te zeggen hebben, door aan iemands lippen te hangen en op de goede moment de juiste vraag te stellen. In mijn tijd als straatreporter bij de stadsomroep en Taxi heb ik deze manier van interviewen kunnen vervolmaken. Het is wel een enorm intensieve vorm. Je moet bij elk gesprek op de toppen van je kunnen presteren. Na acht gesprekken ben ik volledig afgedraaid.”
Hij is supernieuwsgierig en houdt van sterke verhalen. “Dat had ik als 10-jarig ventje al. Droomde ik al over een eigen programma waarin ik bijzondere mensen interviewde. Ik heb de drang om mensen te laten zien zoals ze zijn, het leven te tonen zoals het is. Zonder daar een oordeel over te vellen, zonder cynisch te zijn. Ik denk nooit: ‘Ha, jullie lekker gek, ik een mooi verhaal.’ Het draait niet om mij, maar om degene die ik interview. Die wil ik even optillen. Ik zal mijzelf nooit centraal zetten in mijn programma’s, kom zo weinig mogelijk prominent in beeld. Ik denk zelfs dat mijn rechteroor beroemder is dan de rest van mijn gezicht.”
Grenzen
Neemt niet weg dat hij als interviewer de grenzen opzoekt. Dat hij geen onderwerp onbesproken laat. “Als je niet verder komt dan het vakantieweer heb je een programma van niks.” Zo kreeg hij kritiek op een item over een man die met z’n kindje naar Brazilië ging. Hij vertelde openhartig dat zijn vrouw een jaar eerder zelfdoding had gepleegd. ”Ik schrok daar enorm van. Maar als iemand het bespreekbaar maakt, dan kun je daar niet om heen. Je kunt dat verhaal niet links laten liggen en doorgaan over de mooie stranden in Brazilië. Dat zou onbeschoft zijn. We hebben er een prachtig item van gemaakt. Geen effectbejag zoals ons werd verweten. Maar recht gedaan aan het doorzettingsvermogen en de moed van die man. Naar aanleiding van die aflevering kregen we veel steunbetuigingen voor hem. Dat kan troost bieden.
Ik denk dat juist deze verhalen Hello Goodbye zo bijzonder maken. Het is puur, echt, soms net zo hard als het leven zelf.” Het zijn verhalen die ook hem tot tranen toe roeren. “Nooit op Schiphol zelf hoor, dan ben ik alleen maar bezig met mijn vak, het interviewen. Vaak komen de emoties pas in de montageruimte of als ik thuis samen met mijn dochters zit te kijken. Vooral als er kinderen bij betrokken zijn, of wanneer hele gezinnen uit elkaar worden getrokken. Dan houd ik het niet droog.”
Goede afloop
Tijd voor een dilemma. Joris Linssen krijgt de kans om de rest van z’n leven Hello Goodbye te maken. Maar er is één restrictie. Hij moet kiezen: de rest van z’n leven in de vertrekhal doorbrengen of in de aankomsthal. Linssen lacht: “Dat is natuurlijk geen keuze. Voor Hello Goodbye heb je beide kanten nodig. Afscheid nemen is soms wreed, hartverscheurend. Meer het zijn wel prachtige en pure emoties die aan de oppervlakte komen. Aankomen is meestal een feestje. Juist die afwisseling maakt het programma zo sterk. Maar als er écht geen andere keuze is voor de rest van mijn carrière, dan ga ik toch voor het happy end.”
Gepubliceerd in Perspectief, mei 2010
Foto: Studio Kastermans / NCRV |
 |
Foto: studio Kastermans/NCRV
|
|
Artikelen
